30.1.17

να
είναι που
δεν μπορώ.
να σε αφήσω να μπεις πάλι

είναι που
για να σε βγάλω,
ίδρωσα σπρώχνοντας
και δεν ήμουν προετοιμασμένη

είναι που
όχι μόνο κατάφερα να σε βγάλω
κατάφερα να σε διώξω κιόλας
να σου βγάλω εισητήριο
χωρίς επιστροφή

είναι που
σε είδα να μπαίνεις στο τρένο
και να πιάνεις αμέσως κουβέντα
είδα το τρένο να φεύγει

είναι που
δεν μπορώ.
να αγνοήσω το χτύπημα στην πόρτα



7.10.16

αδράνεια
πλήρης αδράνεια πέραν των βασικών
μηχανικές κινήσεις πλέον
χωρίς βαθύτερα νοήματα και βλέψεις

πρόσωπα
λίγα, μετρημένα
το συνειδητοποιείς στα 21 σου
ήταν πολλά, για λίγο

το "εσύ'
δεν έχει πια κατεύθυνση
αιωρείται με περιστροφικές κινήσεις
γύρω από τον εαυτό του

το "εγώ"
έχει κατεύθυνση
κατακόρυφη
προς τα κατω

30.5.16

η έμπνευση πια είναι σπάνια, για το οτιδήποτε. και είναι τόσα που θέλω να είμαι και δεν είμαι. και που ξέρω ότι δύσκολα θα είμαι, ότι δε θα είμαι ποτέ. αυτά που θέλω να είμαι. που δεν ξέρω καν τι είναι, γιατί σπανίζει η έμπνευση πια.

οι μέρες κυλάνε και ξενερώνω με τη βολή μου. οι άνθρωποι δε θα έπρεπε να έχουν βολή. θα έπρεπε να πηγαίνουν από δω και από κει. μπας και καταφέρουν ποτέ να πλησιάσουν λίγο την πλήρωσή τους. οι περισσότεροι. γιατί είναι και αυτοί που τα καταφέρνουν. τους ζηλέυω.

θέλω να μείνω για άλλα 5 χρονάκια 21. για να κάνω όσα δεν έκανα εδώ και 3 χρόνια-και άλλα 18, και ίσως λίγα παραπάνω. και να μου δείξω εγώ. 

21.5.16

εκεί που έλεγα ότι έχω μάθει να είμαι μόνη μου
εκεί που με έπαιρνε εύκολα ο ύπνος
και δε σκεφτόμουν διάφορα
τσουπ! άρχισα να κοιμάμαι μόνο στη μια πλευρά του κρεβατιού
(και να σου φιλάω την από μέσα)
δε γίνεται να μην με παραξενεύει κάθε πρωί
αφού εγώ πάντα εκμεταλλευόμουν κάθε σπιθαμή του σεντονιού
και ενώ πάει καιρός από τότε που μοιράστηκα μαζί σου το σεντόνι
και ενώ νόμιζα ότι μου πέρασες
μα, καλή μου, φαίνεται είσαι χρόνια αρρώστια
και υποτροπιάζεις πού και πού
και υπάρχει μία περιοδικότητα τρομακτική
όσον αφορά την εμφάνιση των συμπτωμάτων

αποφάσισα.
θα βρώ ένα χαπάκι για τη χρόνια αρρώστια
να γίνω τουλάχιστον ασυμπτωματική

εχθές έβαλα καταλάθος ένα βρακί σου, το έπιασα μέσα στα σκοτάδια 
και το φορούσα όλη μέρα
και, κοίτα να δεις, πέρασα έξω από τα Γιάννενα
και σε σκεφτόμουν όλη μέρα

22.8.15

le vent nous portera
-τι παει να πει ελένη;
-ο άνεμος θα μας (μετα)φέρει
αλλά δεν είμαι και σίγουρη
πάει τα ξέχασα τα γαλλικά μου

το λες παράφωνα, σταμάτα
σταμάτα πχια 
αν το ξανακούσω άλλη μια φορά δε σου ξαναμιλάω
έτσι, ώριμη καθώς είμαι και δεν είμαι

και βρεθήκαμε να μη σου ξαναμιλάω
γελοίο το πόσο απίθανο θα ήταν
ρε (μωρό μου), εμείς δε θα χαθούμε ρε. δεν παίζει.
και μάντεψε. μπουμ

χαθήκαμε ρε. 
και ας μην πέρασε και πολύς καιρός, χαθήκαμε
και το γελοίο πια είναι ότι δεν καταλαβαίνεις το πώς
έτσι για να χουμε πάντα κάτι να γελάμε





25.1.15

error 404

μαζί. ξανά.
νέα αρχή
δοκιμαστική
δοκιμασμένη
κρατώνας το χέρι σου

χωρίς λάθη παρελθόντος
αλλά με αναμνήσεις
error error error error error error error error error error error error error error error error error error
δε βρήκα πώς από τις αναμνήσεις θα διαγράψω τα λάθη

χώρια. ξανά.
πάλι από την αρχή
συνήθεια
ασυνήθιστη συνήθεια
φαίνεται να μην είμαι συνηθισμένη στην καινούρια παλιά συνήθεια
άφησα το χέρι σου

error error error error error error error error error error error error error error error error error error
το χέρι σου νόμισα ότι κρύωσε
αλλά το κρατάς ζεστό
ανάμεσα στα μπούτια σου
το κρατάς ζεστό για να μην τιναχτώ από το κρύο όταν το πιάσω
έτσι; αυτό δεν κάνεις;
και τώρα που το διαβάζεις
αυτό δεν κάνεις;

https://www.youtube.com/watch?v=KWc_iEWDdfw



23.1.15

συζητώντας με την Ε. απ' την αρχή


οι ισορροπίες - το νου σου! - είναι λεπτές
κι εγώ αρκετά αδύναμη- όσο δυνατή κι αν δείχνω
για να σηκώσω στους ώμους μας τη συλλογική μας ατολμία
ναι, θυμάμαι, είχαμε συμφωνήσει. Δίκιο έχεις. Οι κανόνες ήταν ξεκάθαροι.
¨δοκιμαστικό¨ το ονομάσαμε.
ε,λοιπόν, ξέρεις κάτι;
Λέω να σου σφίξω το χέρι
- ιδρωμένο ακόμη από τον άγριο χορό της χθεσινής ημέρας -
- και τον βυθισμένο στα λάθη και τις ενοχές της προχθεσινής-
και η αδυναμία θα φαντάζει μακρινή ανάμνηση γιατί
σήμερα θα αγωνιστούμε.
Παραγκωνίζοντας εκείνη τη φωνούλα που δε λέει να σωπάσει
και τα πρωινά κραυγάζει - και τις νύχτες ουρλιάζει!-
¨θα αποτύχετε, αγαπητές μου!¨
Τι κι αν είμαι επιπόλαια, είσαι κτητική
τι κι αν είσαι ανισόρροπη, είμαι περισσότερο
είμαι, είσαι και είμαστε μάλλον δειλοί -να ρισκάρουμε-
και σίγουρα φοβισμένοι - μήπως τελικά ερωτευτούμε.




[έτσι κλείσαμε συνωμοτικά το μάτι η μία στην άλλη
η συμφωνία μας υπογράφηκε
τη σφραγίσαμε με ένα φιλί
την αθετήσαμε με το επόμενο.]